از لبخندی که بر لب داری

و چهره ی زیبایت را دلنشین تر می کند

به یاد آن روز می افتم

که مادرم شدی

چشمانم را باز کردم و دیدم به رویم می خندی

و با اشعه ی چشمانت دنیا را به من هدیه می دهی

آن روز ، روز تو بود

واکنون نیز

پس روزت مبارک مـادر من.

همین!!

می روم از قبیله ی چشمت ، در امان از زبانه ات باشم

می روم تـا تـه تـه دنیـا ، خـالی از هر نشـانه ات باشم

زندگانی کنار تو سخت است ، تو سر و پا شبیه تابویی ...

رفتنم بهتر است از اینکـه ، من نمک گـیر دانه ات باشم

تو نمی خواستی مرا هرگز ، فال های نخوانده می گفتند...

نه نمی خواستی که بنشینم ، همدم قهوه خانه ات باشم

چشم تو مثل تیر یک برنوست ، من شبیهِ ... پرنده ای ترسو

می پرم توی دخمه ای تـاریک ، تا به دور از کمـانه ات باشـم

زندگـانی حقیقت تلـخی ست ، مـثل یک قــایق اسـیر غـم

تو خودت صخره صخره عصیانی ، من چرا در کرانه ات باشم

می روم تا بخوانی از اخبار ، مـرده ام بی تو در ته دنیا

می روم تا که بدترین وضع ... مردنِ در زمانه ات باشم

سید مهدی نژادهاشمی

توان گفتن آن راز جاودانی نیست!

تصوری هم از آن باغ ارغوانی نیست!

پر از هراس امیدم، که هیچ حادثه ای

شبیه آمدن عشق نا گهانی نیست

ز دست عشق به جز خیر بر نمی آید

وگرنه، پاسخ دشنام مهربانی نیست!

درخت ها به من آموختند: فاصله ای

میان عشق زمینی و آسمانی نیست

به روی آینه ی پر غبار من بنویس:

بدون عشق جهان جای زندگانی نیست

فاضل نظری

امــــام آمـــد...

و من هرگز ندیدم آمـدنش را

امــــام آمـــد که من بشناسم هویتــم را

و من که ندیدم آمــدنش را

بفهمم هــدفم را

امــــام  آمـــد

که من بیرون کنم هوســم را

امــــام که من ندیدمش می خواست

بیدار کند مــلتم را

امـــــام آمـــد

که زمینه ساز باشد فـــرجش را

و من هنوز ندیدم قــرص قــمرش را...

رضا پورعباس

گاهی که به فکر فرو میروم

خسته می شوم که اینقدر به تو می اندیشم؛

مانند کِشِ شُلی شده ام که از خمودگی ، افسرده و چروکیده است

و در حصار عشق تو زندانی.

زندان را دوست ندارم

و بدنبال استقلال ، می خواهم کشیده شوم و از تو دور باشم

نگران نباش

وقتی به کمال کشیدن رسیدم

رها شده و بسویت برمی گردم

با قدرت و اشتیاقی فزون تر.

پس آغوشت را باز نگهدار

تا وقت برگشتنم محکم بگیری مرا.

رضا پورعباس

همین که از هجوم کفر نخلی بر زمین افتاد

به سوگش آسمان لرزید و داغش بر جبین افتاد

به استقبال آتش رفت و با صد شعله خاکستر

به روی بستری از خون ، دل دریاترین افتاد

خبر آورد شیطانی که پشت عشق خالی شد

و پرچمدار نام آور علی از روی زین افتاد

ز فرط تشنگی چشمی شکوفا کرد باران را

و دستی آسمان گستر جدا از آستین افتاد

چهل آیینه خاکستر و مردی تشنه زد فریاد

که فال آتش و حنجر به نام اربعین افتاد

لیلا قهرمانی

از مجال حوصله بی تاب گشتم

                                                و برای خستگی بی خواب گشتم

یک دمی از حس خود ناگاه بودم

                                                ناگهان از درد و ناله آب گشتم.

        * * * * * * * * * * * * * *

حس عجیبی در سرم غوغا بپا کرد

                                                از دشمنی ها بر دلم عشقی بنا کرد

در کور سوی ناامیدی شد دستگیرم

                                                عشقِ زمینیِ مرا از تن رها کرد.

رضا پورعباس

زدست ديده و دل هردو فرياد

هرآنچه ديده بيند دل كند ياد

بسازم خنجري نيشش ز پولاد

زنم بر ديده تا دل گردد آزاد

باباطاهر

پـیـرو راه سـرخ اربـابـیم                 با نوای حسین(ع) در تب و تابیم

از ازل دل را به موج پرچمش بستیم              هرکجا رفتیم گفتیم با حسین(ع) هستیم

گدایی ساده ایم   به او دل داده ایم              سیه پوشِ غم و   محرم زاده ایم

عشق ما برترین عشق زمین است              حافظ ما یلِ ام البنین است

حسـین(ع) ، روح و روانـم              حسـین(ع) ، آرام جـانم

** * * * * * * * * * * * **

ما دلـیران خـاک ایرانیم                طـفل گـهوارۀ پیر جمارانیم

ما نترسیم از فریب کوفی و شامی                 با بصیرت و موج بیداری اسلامی

غلام حیدریم(ع)   به زهرا(س) نوکریم                ولایت محوریم و   فدای رهبریم

با شهیدان ما پیمان خون بستیم                 چشم به راه گل فاطمه(ع) هستیم

حسـین(ع) ، روح و روانـم                  حسـین(ع) ، آرام جـانم

شاعر: سید سعید ضیاء تبار

دلخوشم از خاطرات آن همه وابستگی

                                                   دائما در انتظار جلوه ی دلبستگی

بی بهانه با دلیل اندکی دلواپسی

                                                  می نویسم من برای مرهم دلخستگی.

رضا پورعباس

بیتاب می شوم وقتی که می بینم تنهایی

و تنهایی ت را با کسی قسمت نمی کنی

اگر تو هم می دیدی مرا

و بیتابم می شدی

می فهمیدی که تنهایی ام را با تو تقسیم کرده ام؛

ومنتظرم که نیمه ی خودت را برداری.

در اتوبوس زوجی را دیدم

نشسته در کنار هم و تنهایی هاشان را به دوش هم گذاشته و می خندند

در پیاده رو دو پسر بچه دیدم که با تنهایی هاشان بازی می کردند

و دخترکانی که با تنهایی شان از در مدرسه ، بیرون می دویدند.

نمی دانم چه تصمیم داری

اما

هر لحظه بیتاب تر می شوم

که می بینم با تنهایی ت کاری نمی کنی

و  پُست مُدرنیزم  را ترجیح میدهی!

رضا پورعباس

چنان در قـید مـهرت پایـبندم

که گویی آهوی سر در کمندم

گهی بر درد بی درمان بگریم

گهی بر حال بی سامان بخندم

نه مجنونم که دل بردارم از دوست

مـده گـر عاقلی بـیهوده پندم

گر آوازم دهی من خفته در گور

بـرآســایـد روان دردمـنـدم

سَری دارم فـدای خاک پایت

گر آسایش رَسانی ور گزندم

نه مجنونم که دل بردارم از دوست

مـده گـر عاقلی بـیهوده پندم

سعدی